Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Tenter de mettre , fin




Με είχε ρωτήσει κάποτε η ψυχαναλύτρια μου για αυτό που τότε συζητούσαμε " θα το κάνεις ;" Της απάντησα " Θα προσπαθήσω " . Μου απάντησε " Μμμμ . Μάλιστα . Σήκω όρθιος ." Σηκώθηκα . "Ας υποθέσουμε πως αυτο ειναι το "Κάνω" . Τώρα κάτσε πάλι στην καρέκλα " . Κάθισα . " Ας υποθέσουμε πως αυτο ειναι το "Δεν κάνω " . Τώρα σήκω αλλα σταματα , οπως εισαι με τα ποδια λυγισμένα , οταν νοιώσεις πως ο ποπός σου μολις εχει σταματήσει να αγγίζει την καρεκλα . Πως νοιωθεις σε αυτη την ενδιαμεση θεση μεταξύ του καθιστός και ορθιος ; " "πολύ αβολα " της απανταω " ειναι πολυ κουραστικη σταση " . Μου χαμογελάει και μου λέει " Το ίδο ακριβώς συμβαίνει όταν επιλέγουμε να προσπαθούμε , και όχι να κάνουμε πράγματα . Πάντα η μετάβαση του "προσπαθώ" είναι πιο κουραστική απο την θέση του "Κάνω " . Πάψε να προσπαθείς . Ή κάνε ή μην κάνεις . "
     Πιστέψτε με . Δεν ειναι εύκολο καθόλου να πάψω να προσπαθώ . Και αυτο ,γιατι η προσπάθεια , εμπεριέχει μεσα της και την πιθανότητα της " δικαιολογημένης " αποτυχίας . Αρα , βόλεμα . Προσπαθω , σημαίνει πως δείχνω πως κάνω αλλα ουσιαστικά αναβάλλω. Αυτό όμως , για την κοινωνια μας , μαζι με την αλλη μεγάλη δικαιολογία της Τελειομανίας (αλλα αυτο ειναι πολυ πιο υπολος εσωτερικος φόβος και θελει μεγαλύτερη αναλυση . Αλλη φορα), ειναι μια στάση ζωής που ευλογειται απο τους μεντορες της τηλεορασης και διδασκεται απο τους Διδασκάλους στα παιδια απο πολυ μικρα . 
      Οπως και να έχει , βρισκομαι σε πόλεμο , και δεν εχω την πολυτέλεια ουτε για προσπάθειες ούτε για τελειομανείς στασεις απεναντι στην πείνα μου .


 Πρέπει οι σκέψη μου να μήν εστιαζει στο τι πρέπει να φαω και τι δεν πρέπει να φαω . Η σκέψη μου πρέπει να εστιαζει σε άλλα πράγματα που με ευχαριστουν και μου δίνουν την αίσθηση πως δημιούργω . Ετσι , μετα την δουλεια , θα κάνω τα βαρη και τον διαδρομο μου , και αφου μετα κανω το μπανακι μου και χαλαρωσω , θα κανω Ται Τσι για να ξεμπλοκάρω την ροη της ενεργειας του σωματος μου . Με το που τελειώνω , περνω ενα βιβλιο , το σημειωματάριο μου και μια φωτ. μηχανη (μήπως τύχει κανενα θέμα ) και παω για περπατημα και καφεδακι για ενα δυωρο . Το βράδυ που γυριζω , ασχολουμαι με την μουσικη .Παίζω κιθαρα ,σαξοφωνο, τζουρα, ουτι , τζαζ μπλουζ, ροκ ,


ρεμπερικο , οτι εχω διαθεση εκεινη την ώρα . Μετα , λιγη εξάσκηση στην φωνητικά πολύ δυσκολη βυζαντινή μουσική , και ... νανι . Οταν το κάνω αυτο , εστιαζω στην ομορφιά της δραστηριότητας που κάνω , και όχι στις ελλείψεις μου . Αυτη άλλωστε , εμαθα πως ειναι και η διαφορά της Μοναξιας απο την Μοναχικότητα . Εδω και 1,5 χρόνο εχω επιλέξει να μην ειμαι με ανθρωπους που δεν με γεμιζουν . Η ζωή μου ειχε γεμίσει απο φίλους γιαλαντζί , γιαλαντζί σχέσεις και γλείφτες συνεργατόφιλους στην επιχείρηση μου . Και ολα αυτα τα ανεχόμουν γιατι φοβόμουν την μοναξιά . Την Ελλειψη , της τρυφερότητας , του σέξ , του ερωτα , των εξοδων με φιλαρακια κλπ. Οταν ομως συνειδητοποίησα ποση ενεργεια σπαταλάω για να τους κρατησω ολους αυτους κοντα στην ζωή μου , ποσο χρονο και σκέψη δαπανω σε τηλεφωνηματα ,μικροπαρεξηγησεις και ολα αυτα τα μικρα που στο τελος γιγαντώνονται και σε καταπίνουν ολόκληρο , αποπροσανατολίζονταν την φυση σου, την ψυχη σου απο αυτο που πραγματικα λαχταραει , τοτε εβαλα ενα τελος σε ολα αυτα . Σταματησα να προσπαθω να τους κρατω κοντα μου όλους , για να δω τι θα γινει . Οπως το περιμενα . Χάθηκαν αλλοι πολυ νωρις , αλλοι λίγο αργοτερα . Ολοι οι ορκοι αγάπης ή φιλιας ξεχάστηκαν . Κυριως οσοι εκαναν οικογενειες , εξαυλωθηκαν απο κοντα μου ζωντανοι . Βοήθεια μας . 
     Και ετσι καταλαβα πως δεν εχει νοημα να κρατας , κατι που δεν ειναι για να μεινει . Και ότι πραγματικα ειναι να μεινει , δεν χρειαζεται να το κρατας . Ομως αυτο ελοχευει εναν μεγάλι κινδυνο . Την Μοναξια , δηλαδη την Ελλειψη . Ποσο με ταλεπώρησε δεν λέγεται . Ενα σορο παρασκευοσαβατοβραδα , μόνος με την γατα μου στο σπίτι μου με σκέψεις γεματες πίκρα για την ζωή , εστιασμένες πανω σε αυτα που δεν ειχα . Τους ανθρώπους που ηθελα , τα πραγματα που ηθελα να κανω και δεν μπορουσα μονος μου πχ ταξιδια στο εξωτερικο , δραστηριότητες , χορό κλπ Ο Πόνος της Έλλειψης είναι αβάσταχτος πολλές φορές . Ενα σιωπηλό σπίτι , κάποιες στιγμές δεν αντέχεται . Ομως το παλεψα . Μεχρι που καποια στιγμη κουρασμένος απο τον πόνο της θλίψης , σταμάτησα να σκέφτομαι αυτα που μου λείπουν και αρχισα να εστιαζω σε αυτα που εχω και μπορω να δημιουργησω με αυτα . Μουσικη ,γλυπτικη, ποιηση ,φωτογραφια . Ειναι τοσο ωραιο να βλέπεις τους κόπους σου να περνουν σχήμα σε ενα γλυπτο σε ενα ποιημα σε ενα μουσικο κομματι . Και επίσης όμορφο ειναι να exeiw όλο τον χρόνο που θες για να μαθαινεις μεσα απο διαλεξεις , ή να πηγαίνεις μονος στο θεατρο κάθε εβδομαδα, ή σε ιδιαιτερα δρώμενα τεχνης κλπ  Και όσο καθομουν και σκεφτομουν πως ολον αυτον τον χρονο που αφιερονω σημερα στην δημιουργεια , μεχρι και πριν απο 1,5 χρονια τον αφιερωνα στα τηλεφωνα , σε ανουσιες βολτες με ανθρωπους που δεν εχεις τιποτε κοινο να μοιραστεις περα απο το σωμα και την αναγκη του για ερωτα και χαδια , τόσο περισσοτερο ηρεμουσα ( και ακομα ηρεμώ , ας μην γελιόμαστε. Αυτες ειναι πολύ δυσκολες μεταβάσεις). Τοσο περισσότερο , η Μοναξια μου η βασισμένη στην Έλλειψη , γινόταν Μοναχικότητα και βασιζόταν στην Δημιουργεια . Ειναι ψεμα αν πω πως ακομα δεν νοιωθω την ελλειψη για μια συντροφο , ή την παρέα κάποιων φίλων . Ομως , οσο βλέπω στα μάτια των παλιων μου φίλων , και γυναικων που καποτε ηταν οι ερωτες της ζωής μου , οταν καμμια φορα συναντιομαστε , το ποσο μόνοι είναι μεσα στην οικογένεια ή στην σχεση του , το πόσο αδεια φέυγει η ζωή τους στην καθε τους ημερα , στο πόσο μήχανες παραγωγης χρηματος και κάλυψης ... αναγκών των παιδιων ,εχουν γίνει , χωρις συναισθημα σε αυτο που κανουν , ουτε καν υποψια χαμόγελου να υπαρχει σε ολο αυτο , τότε χαίρομαι που διαλεξα αυτον τον δυσκολο δρόμο . Η' θα βρω αυτο που συνειδητα θέλω ή τιποτα . 
      Αυτη λοιπόν ,η μοναχικότητα , εχει αρχισει και με βοηθαει και στην διατροφή . Σταμάτησα να εστιάζω σε αυτα που θα ήθελα (λιγοτερα κιλα ) ή σε αυτα που μου λείπουν (γεύσεις , ποσότητες φαγητων ) . Σταματησα να με φοβίζει η μακροχρονια ελλειψη τους και να προσπαθω συνεχως να βρω τροπους να το ανεραισω αυτο . Αν θελω να χασω κιλα , πρέπει να τρωω 30% λιγοτερο απο οτι συνηθως . Οσο εστιάζω στις διατροφες , εστιαζω στην ελλειψη , και ο εγκεφαλος μου βρισκει τροπους να μου καλύψει αυτην την ... ελλειψη . Οχι . Προσπαθω να μην σκεφτομαι ΤΙΠΟΤΑ που να εχει να κανει με φαγητο , απο διαιτες εως ντελίβερι . Εχει αρχισει να αποδίδει . Για να δουμε.  ;) 




2 σχόλια:

  1. μμμμ περνας καποια ασχημα σταδια βλεπω αλλα ολοι μας περναμε απο αυτες τις φασεις. δοκιμασιες και μαθηματα ειναι, θα περασουν!]

    να σου πω κατι; να σκεφτεσαι θετικα και να κανεις πρα;γματα που σου δινουν χαρα! και μη χανεσαι απο τους ανθρωπους απλα βαλε στη ζωη σου ανθρωπους που νααξιζουν!\

    θα δεις ολα θα φτιαξουν!

    καλο σκ αν εχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητη Κική , δεν μπορω να κατηγοριοποιησω τις καταστασεις σε ασχημες και ομορφες . Η μαγεία της ζωής ειναι πως μεσα στο ομορφο υπαρχει το ασχημο και μεσα στο ασχημο το ομορφο . " Μες το μετάξι κρύβονταν την Ίνδιας οι σκορπιοι " που λέει και ο καββαδιας . :) Τα πάντα ειναι καλοδεχούμενα . Το οτι άλλα θα με πονεσουν και αλλα όχι , δεν εχει να κάνει με αυτα , αλλα με εμενα που δεν εχω ακόμα την ... πληρότητα για να τα βιώσω . Εσι ο πονος γίνεται δασκαλος που με οδηγει σε ενα βήμα ακόμα . Τι πιο ομορφο , απο το να εχω ακομα μια ευκαιρια βελτιωσης ; :)
      Σε ευχαριστω για την ψηφιακη σου φιλία . Να εχεις και εσυ ενα υπεροχο Σ/κ

      Διαγραφή