Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2014

Faim emotionnelle


... ή αλλιώς , συναισθηματική Πείνα . 



    Γεννιόμαστε και αναθρεφόμαστε απο τους γονείς μας , με τις καλύτερες των προθέσεων απο αυτους . ΝΟΜΊΖΕΙΣ ΦΊΛΕ ΜΟΥ . Μέσα σε κάθε χάδι , σε κάθε μπράβο , σε κάθε αδιάφορη στάση τους σε κατι που κάναμε ή σκεφτήκαμε , σε κάθε τι που εχει σχέση με την σχέση μας με αυτούς , μέσα σε κάθε τέτοια στιγμή , μεγαλώνει το τέρας που ονομάζεται συναισθηματική πείνα . Τέρας για αυτον που το εχει , αλλα εξαιρετικό τιμόνι καθοδήγησης των γονιών για τα παιδιά τους . 
     Σκέψου . Πότε λέμε μπράβο ; Οταν αυτος που αγαπάμε έκανε κάτι καλό γι αυτόν ή κάτι που παράλληλα βόλεψε και εμάς ; Πότε εκνευριζόμαστε ; όταν το παιδι κανει κατι κακο μονο γι αυτο , ή οταν αυτο ξεβολευει και εμας ; Ασυνείδητες καθοδηγήσεις της σκέψης που καταλήγουν που αλήθεια ; Αν η Ζωή τα φέρει έτσι που το παιδι να φύγει απο την άμμεση επαφή του με τους γονιούς στα 16 έως 20 έχει καλώς . Αν ομως κρατηθεί εκεί, για χρονια μετα , απο τους ίδιους τους γονείς του , που θα το βολέψουν σε ια ανετη ζωη που δεν την κερδισε , για να εχουν τροφή να ταΐζουν τους δικούς τους φόβους , τότε η συναισθηματική πείνα μεταμορφώνεται σε τέρας που κατασπαράξει την ζωή του παιδιού απο μέσα προς τα έξω . 
       Αυτο το παιδι μπορει να εξελιχθεί σε εναν εξαιρετικό επιστήμονα ή επιχειρηματία ή καλλιτέχνη και να βρίσκεται χιλιομετρικά μακρυά απο τους γονεις του . Αν ομως αυτοι δεν εχουν κόψει τον ομφάλιο λόρο , άσχετα αν το παιδί μιλάει με τους γονεις του ή οχι ,ασχετα αν τους εχει οικονομικα αναγκη ή οχι , η συναισθηματική του πείνα θα μεγαλώνει . Θα προσπαθεί να την κατευνάσει με παράγωγα γονεϊκής αγάπης . Σχέσεις , φίλους , επαφές , χωρίς θελεμια ελευθερίας , αλλα αλληλεξάρτησης . Και όταν ολα θα καταρρέουν ανα καιρούς γύρω του , τότε θα επαληθεύεται η γονική κατάκριση και θα κανει το θυμα να θελει να γυρισει πίσω στον θύτη του . 
     


     Πέρασαν χρόνια ψυχανάλυσης . Χρόνια άρνησης . Ειμαι ενας καλος επιχειρηματίας , μορφωμένος, αυτοδύναμος , χρονια μακριά απο τους γονείς μου . Πως γινεται να με κυβερνά η Συναισθηματική πείνα ; Πως γίνεται , εγω που περνω δύσκολες αποφάσεις καθε ήμερα , να μου λέτε πως βασίζονται στην ανάγκη μου για γονεϊκή αποδοχή ; Πως γίνεται να τρώω αυτοκαταστροφικά  , για να κερδίσω την προσοχή αυτών που με αγαπούν ;
     Σιγά σιγα , παρατηρώντας τον εαυτό μου στην καθε μου κίνηση , και μετα αναλύοντας τα με μια εξαιρετική ψυχαναλύτρια , καταλαβα σταδιακά τον μηχανισμό της συναισθηματικης πείνας . Άρχισα να βλέπω ξεκάθαρα , πως καθε φορά που τρώω , δεν τρώω απο πείνα επιβίωσης , ουτε καν απο ευχαριστηση . Τρωω για να καλύψω την αποδοχή που νοιώθω πως χρειάζομαι . Και όσο τρώω , τοσο παχαινω , τοσο περισσότερη αποδοχή χρειάζομαι . Οπότε , τρώω περισσότερο κλπ . Καμία , διαιτα , καμία διατροφή , καμια γυμναστική δεν μπορει να το αντιστρέψει μονιμα αυτο . Μπορεί για λίγο να υπαρχει αποτέλεσμα , αλλα μετα τα πραγματα γίνονται χειρότερα . Και να κάνουμε τον σταυρο μας δεν λες ; Γιατι για αλλους αντι για πεινα , υπαρχει συναισθηματική δίψα που καταλήγει στον αλκοολισμό ή ακομα χειροτερα , στα ναρκωτικά ή στην ανορεξία . Θα μου πεις τωρα , πως γινεται η συναισθηματικη πεινα να καταλήγει στην ανορεξία . Μα η πεινα , δεν ζηταει φαγητο , αλλα αποδοχή .Ζηταει την αγαπη των αλλων , για να φάει. Ετσι η βουλημια χρησιμοποιεί την αυτοκαταστροφική υπερβολή του φαγητού , για να τραβήξει την προσοχή ή ακόμα και να τιμωρήσεις (αυτούς που θέλει να τον αγαπουν ) , ενω ο ανορεξικός χρησιμοποιεί την έλλειψη του για τον ιδιο λόγο . 
      Και το χειρότερο κομμάτι , ειναι όταν γίνονται συζητήσεις με τους γονείς ή με αυτους που αγαπάς ,και καταλήγουν σε μια οργή ανείπωτη που καταστρέφει τα πάντα . Μια οργή και απο τις δύο πλευρες . Και αυτο ειναι που δίνει σε αλληλους άλλωθι και μετα κανει την συναισθηματική πεινα ανίκητη . Γίνεται ο Θεός που ορίζει κάθε σου σκέψη και κάθε σου κίνηση , εστω και για καποιο διαστημα . 



     Καθομουν εχθες και κοιτούσα ενα μπουκάλι ουίσκι , ενα απο τα πολλα ποτα που εχω για τους ξενους . Σκεφτόμουν πως ποτέ μα ποτέ δεν ειχα την διάθεση να πιω, ουτε μια σταγονα μονος μου , ολα αυτα τα χρονια που ειναι εκει , στο σκρίνιο , ακριβώς κατω απο την τηλεόραση . Αν ήμουν αλκοολικός αυτο θα ήταν μαρτύριο , και θα ειχα υποκύψει άπειρες φορές . Τώρα , ούτε καν που βλέπω το μπουκάλι και ας περνάει απο εκεί η ματιά μου άπειρες φορές . 
      Πως λοιπόν κάποιος που δεν εχει ζήσει την πείνα της βουλιμίας , να με καταλάβει ; Και γιατι χρειάζεται στην τελική να με καταλάβει ; Για να μου δώσει ενα άλλοθι να συνεχίσω να ζω έτσι ; ΌΧΙ Ουτε η κατακριση , αλλα ούτε και η επιβραυβευση βοηθουν να απαλλήνει τουτο το βαρυ φορτιο. Το δαχτυλίδι του Σορον είναι δικό μου και αν δεν μπορεσω να το καταστρέψω εγω , κανεις δεν μπορει να το κανει για εμενα . 



       Βεβαια , το να υιοθετήσεις τον 6χρονο εαυτό σου παίρνοντας τον απο τα χερια των γονιών σου , δεν είναι τοσο απλο οσο ακούγεται . Ανατρέπονται ισορροπίες που δεν φαντάζεσαι .Ξεβολεύονται ανθρωποι και ανθρωποι Ξυπνάνε αρχέγονοι φόβοι που εχουν ξεθαφτει απο την ανασφαλεια , την απληστια , τον εγωισμό αμφοτερων και που πρέπει να μαχηθει ο καθενας μονος του , γιατι μονο οταν αυτοι οι φοβοι νικηθουν , τοτε μονο μπορει να υπάρξει ΑναΓεννεση 



Αλλά αυτό είναι μια  άλλη ανάρτηση 

4 σχόλια:

  1. Πολυ ενδιεφερουσα αναρτηση και νομιζω ο καθενας μπορει να ταυτιστει σε μικροτερο η μεγαλυτερο βαθμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητη Ευη έχεις δίκιο . Η συναισθηματική πείνα , με την μια ή την αλλη μορφή , ορίζει τις ζωές όλων των ανθρωπων . Απλά , σε αλλους τα σημάδια της , ειναι εμφανή , αφού χαραζονται πάνω στην εικόνα τους , ενω σε πολλους αλλους , η καταστροφή που μπορει να ειναι πολύ μεγάλη , ειναι εσωτερικη , στο σώμα ή στο πνεύμα τους .
      Σε ευχαριστω για τα... ευσημα του ενδιαφέροντος της αναρτησης . :) Μακαρι , τα λόγια μου και ο αγώνας μου να βοηθάει κι αλλους ανθρωπους . Ξερεις , ειναι δύσκολο πράγμα , να μιλας για τις αλήθειες της ζωής σου

      Διαγραφή
  2. Κατά αρχάς ευχαριστώ για το πέρασμα από το ιστολόγιό μου. Κατά δεύτερον να πω πόσο ωραία είναι τα γραφικά του ιστολογίου σου. (Ίσως αν μεγάλωνες το εύρος του κειμένου να ήταν πιο εύκολο στην ανάγνωση.) Έτσι ακριβώς είναι το θέμα, όπως το έχεις αναπτύξει. Όσο και να μεγαλώσουμε όσο και να προκόψουμε αυτή η έλλειψη του μπράβο από τους γονείς μας θα μας κυνηγάει. Και φυσικά στον καθένα αυτή η απουσία της αποδοχής και της επιβράβευσης βγαίνει στον καθένα διαφορετικά. Άλλος θα το ρίξει στο ποτό, άλλος στο φαγητό, άλλος στις εφήμερες σχέσεις, άλλος στις αγορές δεν έχει σταματημό η λίστα. Όλα αυτά είναι υποκατάστατα της χαράς που προσφέρει η αγάπη των γονιών. Το θέμα είναι πως ένας πχ εργασιομανής νομίζοντας (σύμφωνα με τα πρότυπα της σύγχρονης κοινωνίας) πως αυτό που έχει είναι αρετή, δεν θα πάρει ποτέ πρέφα πώς έχει πρόβλημα. Αντιθέτως ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει ένα ζόρι που πάει κόντρα στα πρότυπα της κοινωνίας, είναι αναγκασμένος να τραβήξει ένα πολύ μεγάλο λούκι. Για μένα όμως είναι σωτήριο να παλεύεις με κάτι ορατό. Αυτό το πολυπόθητο μπράβο δεν το άκουσα ούτε εγώ από τους γονείς μου αλλά αν θες από τσαμπουκά ή από θάρρος σταμάτησα από πολύ μικρή ηλικία να το ζητάω. Αυτό που έκανα εγώ για να απαλλαγώ από τον εύλογο θυμό μου, ήταν να τους συγχωρέσω. Να κατανοήσω πως και αυτοί ήταν παιδιά που έφαγαν πόρτα από τους δικούς τους γονείς και έκαναν τα ίδια και σε μένα. Θα μου πεις μα και τι φταίω εγώ να πληρώσω τα δικά τους κόμπλεξ; Κανείς δεν φταίει, απλά σε κείνες τις εποχές στα 70ς και στα 80ς που γεννηθήκαμε εμείς, κανένας άνθρωπος δεν είχε τα μέσα και τη μόρφωση να καταλάβει πως πρέπει να ζητήσει βοήθεια από κάπου. Μόνο λοιπόν αν δούμε τους γονείς μας σαν λαβωμένους (όσο κακοί κι αν είναι σαν άνθρωποι) τότε και μόνο τότε θα σπάσει ο φαύλος κύκλος. Αυτό που πρέπει επίσης όλοι να ψυλλιαστούμε είναι πως κανείς δεν είναι αναντικατάστατος. Ακόμα και στα 30 και στα 40 και στα 50 και στα 60 μπορούμε να βρούμε καινούριους γονείς. Κακά τα ψέματα όλοι οι άνθρωποι αγάπη θέλουμε και με αγάπη τρεφόμαστε και είναι ωραίο που έχεις επίγνωση αυτού το πράγματος. Να λυπάσαι τους αλαζόνες, τους δυνατούς και τους αψεγάδιαστους που νομίζουν πως δεν έχουν ανάγκη από τίποτα και κανέναν. Για μένα αυτό που με κράτησε όρθια από πολύ μικρή ηλικία ήταν ότι δεν αναζητούσα την αγάπη από τους βιολογικούς μου γονείς (αφού γνώριζα πως δεν είχαν απόθεμα ούτε για τους ίδιους). Είχα τον τρόπο να ανιχνεύω την αγάπη σε όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους και να δημιουργώ καινούριους ακλόνητους δεσμούς. Σόρυ για το μακρινάρι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όσο για το κομμάτι της διατροφής, είναι τόσο πλασματικό όλο αυτό. Όλοι είμαστε καλοφαγάδες γιατί απλούστατα η ωραίες γεύσεις είναι η αμεσότερη πηγή χαράς. Υπάρχουν άνθρωποι υπέρφαγοι που δεν βάζουν κιλό και μάλιστα καυχιούνται που τρώνε πολύ, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι υγιείς σωματικά και ψυχικά. Υπάρχουν κι αυτοί που οπτικά δεν έχουν πρόβλημα αλλά είναι τόσο τρομαγμένοι μέσα τους μη τους απορρίψουν αν χαλάσει η εικόνα τους, που δεν χαλαρώνουν ποτέ κι όταν χαλαρώσουν λίγο πέφτουν σε κατάθλιψη. Το μυστικό αν θες είναι οι όμορφες δραστηριότητες που θα σου δίνουν αυτά τα μπουσταρίσματα χαράς. Ακόμα και αυτό το ιστολόγιο που έφτιαξες είναι φοβερή πηγή ικανοποίησης. Το μοίρασμα, η επικοινωνία η δημιουργικότητα του να κάτσεις και να οργανώσεις ένα θέμα. Και φυσικά η εξωστρέφεια. Πάντα υπάρχει χώρος για καινούριους καλούς φίλους, η ηλικία δεν παίζει κανένα ρόλο! Ποτέ δεν είναι αργά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή